Main menu:
Aðalfundur félagsins var haldinn 31. mars 2011.
Vel var mætt á fundinn og komu meira að segja félagar utan af landi, bæði frá Akureyri og Vopnafirði. Kristín Sæunnar og Sigurðardóttir stjórnaði fundinum og Kirsten Friðriksdóttir var fundarritari.
Jórunn Sörensen var kosin formaður og með henni í stjórn eru: Hallgrímur Viktorsson, Margrét Haraldsdóttir, Hannes Þórisson og Guðný Þóra Guðmundsdóttir. Varamenn eru: Lilja Kristjánsdóttir og Ragnheiður Thelma Björnsdóttir.
Eftirfarandi ályktun var samþykkt á fundinum.
Aðalfundur Félags nýrnasjúkra haldinn 31. mars 2011 í Hátúni 10b
skorar á velferðarráðherra að beita sér fyrir breytingu
á lögum númer 16/1991 um brottnám líffæra
Aðalfundurinn skorar á velferðarráðherra að beita sér fyrir breytingu á lögum númer 16/1991 um brottnám líffæra þannig að í stað þess að gert sé ráð fyrir að látinn einstaklingur hafni því að numin séu brott líffæri eða lífræn efni úr líkama hans til nota við læknismeðferð annars einstaklings, nema hann hafi gefið samþykki sitt fyrir því fyrir andlátið; verði gengið út frá því að hver sá einstaklingur sem andast samþykki að heimilt sé að nema brott líffæri eða lífræn efni úr líkama hans til nota við læknismeðfeð annars einstaklings. En einstaklingur skrái þann vilja sinn ef hann er mótfallinn því að líffæri eða lífræn efni úr líkama hans séu numin brott að honum látnum til nota við læknismeðferð annars einstaklings.
Íslendingar eru þjóða gjafmildastir þegar kemur að því að bjóða ættingja, maka eða vini með nýrnabilun á lokastigi, annað nýrað sitt. Á hinn bóginn hafnar stór hluti ættingja látins einstaklings því að líffæri hans sé notuð til ígræðslu.
Þessar tvær staðreyndir eru í mikilli mótsögn hvor við aðra. Ástæðurnar fyrir því hve margir ættingjar látins einstaklings hafna líffæragjöf geta verið margvíslegar. Fyrst og fremst eru það lögin sem gera ráð fyrir að einstaklingur vilji ekki gefa líffæri sín við andlát. Með því gefa yfirvöld tóninn. Einnig skiptir það miklu máli að umræða um mikilvægi þess að allir taki afstöðu til líffæragjafar er engin hér á landi og á það stóran þátt í andvaraleysi almennings um þessi mikilvægu mál. Þegar litið er til þess hve fúsir við Íslendingar erum að gefa nýra og hluta af lifur sem lifandi gjafar má álíta að langflestir Íslendingar myndu óska þess að líffæri þeirra yrðu nýtt til ígræðslu við andlát.
Kannanir á kostnaði við skilunarmeðferð einstaklings með lokastigsnýrnabilun á móti kostnaði við ígræðslu nýra sýnir að ígræðsla borgar sig á tveimur árum.
Þeim löndum í Evrópu fjölgar stöðugt þar sem gengið er út frá ætluðu samþykki og því er það mikið hagsmunamál okkar Íslendinga að lögum um brottnám líffæra verði breytt í þá veru hér á landi.